Fusilladeplaats Rozenoord 10 mei 2012 - foto Pauline Wesselink

Vandaag is het 72 jaar geleden: in de vroege ochtend van 10 mei 1940 raakte Nederland in oorlog met Duitsland, waarna de nazi bezettingsmacht vijf jaar lang een schrikbewind in ons land voerde. In onze buurt werden bij fusilladeplaats Rozenoord meer dan 100 mannen doodgeschoten door de Duitse bezetter. Ze worden elk jaar op 4 mei herdacht.

Op 8 maart 1945 vielen 53 slachtoffers bij Rozenoord door de kogels van een Duits vuurpeloton. Zij waren ‘slechts’ een deel van degenen die getroffen werden tijdens de grootste vergeldingsactie van de nazi’s in Nederland. Het ging om een vergelding voor de aanslag op SS-generaal Hanns Rauter (die het overleefde) bij Woeste Hoeve. Bij Woeste Hoeve zelf, tussen Arnhem en Apeldoorn, zijn die dag 117 mannen gefusilleerd, bij Kamp Amersfoort 49, bij de Waalsdorpervlakte 38 en bij Fort de Bilt zijn 6 mannen de dood ingejaagd. Hiermee komt het totaal op 263 man, die zinloos vermoord zijn.

Een van de doden van de 117 bij Woeste Hoeve werd naamloos begraven, niemand kende hem. Journalist Richard Schuurman heeft uitgezocht wie hij was en daarover onlangs het boek ‘Spoor naar Woeste Hoeve’ gepubliceerd. Hij beschrijft de achtergrond van deze man, Czesław Oberdak, een Poolse piloot, die als oorlogsvlieger voor de RAF heeft gevochten voor onze bevrijding. Ook de gebeurtenissen rond de aanslag en de totstandkoming van de fusillades komen in het boek aan de orde. Schuurman heeft uitgebreid archiefonderzoek gedaan en komt met nieuwe inzichten.

De doden van de fusillades zullen we niet vergeten, mede dankzij het jaarlijks herdenken. Een boek als ‘Spoor naar Woeste Hoeve’ is daarbij ook behulpzaam en geeft ons meer duidelijkheid over wat er toen is gebeurd.

Geelwangschildpad - foto Pauline Wesselink

Vorig jaar signaleerde de webmaster twee geelwangschildpadden, te zien vanaf het bruggetje naar Rozenoord (bij kruising A10 met de Amstel). De foto’s ervan zijn hier te zien.

Of de dieren de strenge winter hadden overleefd was nog maar de vraag. Een van de twee wel in elk geval. Vandaag was hij duidelijk waar te nemen in de Kleine Wetering vanaf het bruggetje.

De webmaster heeft de laatste tijd een aantal malen voor een gesloten ingang (aan de Amstel) van het Amstelpark gestaan. Volgens het bord dat erbij staat is deze geopend van 8 uur ‘s morgens tot een half uur voor zonsondergang.

Ook vandaag was het hek dicht. Een stel met baby stond vergeefs te wachten en moest een nieuw plan trekken. Omdat twee andere ingangen van het park niet of moeilijk toegankelijk zijn voor een aantal mensen, zoals rolstoelers, is het erg lastig als het hek hier gesloten is. Het bord ernaast wekt de verwachting dat je hier het park kunt betreden.

Willen wijzelf in een gevangenis leven en pootjes geven?

De olifant is een intelligent sociaal wezen met een grote verbondenheid aan zijn groep. Hij hoort niet thuis op een paar vierkante meter stukje grond tussen de snelwegen.

De webmaster heeft daarom onderstaande petitie van Piep getekend.

Een groep olifanten in Addo Elephant Park, Zuid-Afrika - foto Pauline Wesselink

http://www.piepvandaag.nl/emailactie-circus-zonder-wilde-dieren-in-stadsdeel-zuid-amsterdam/?goback=%2Emid_I249319382*455_*1

Van het grafmonument van Wijbina Dorothea Uden, geboren op 2 september 1968, is geen vergelijkbare te vinden op Zorgvlied.

Wijbien werkte in de Verenigde Staten als exercise rider (trainer van racepaarden) op het beroemde Laurel Park tussen Washington D.C. en Baltimore. Het monument stelt vermoedelijk een ‘backstretch’ voor en verwijst naar de term backstretch worker, die gebruikt wordt voor iemand die racepaarden traint. De backstretch is dat gedeelte van een paardenracebaan waar de paarden staan en waar de dagelijkse training plaatsvindt.

Een racepaardentrainer moet een goed gevoel voor communicatie met de dieren bezitten, snel kunnen denken en reageren. Het is wrang dat Wijbien al op haar 28^e bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen. Het gebeurde na haar werk op een kruising van twee wegen in Maryland, niet ver van waar het park is gelegen, op vrijdag 13 september 1996. Wijbien was van plan naar Nederland terug te keren om er theaterwetenschap te studeren, maar was nog in de Verenigde Staten om een race van haar lievelingspaard te kunnen bijwonen.

Een week later werd er een herdenkingsdienst voor haar gehouden op Laurel Park.

Mocht een nabestaande dit artikeltje lezen en er iets aan willen verbeteren of toevoegen, wilt u s.v.p. contact opnemen via renp@xs4all.nl  Zie ook categorie: Zorgvlied lijst graven.

———————————————————————————————————–

http://articles.baltimoresun.com/keyword/exercise-rider

———————————————————————————————————-

Wijknaam: 1.4. De Engelsche Tuyn, Grafnummer: N-II-0263

———————————————————————————————————-

Foto’s: Pauline Wesselink

We vieren bevrijdingsdag op 5 mei. Het was 7 mei 1945 toen op een paar honderd meter van De Mirandabuurt de eerste geallieerde troepen in Amsterdam verschenen.

Tonny van Renterghem schrijft erover in zijn boek De laatste huzaar, hij was erbij als ’Chief of Staff of the Dutch Resistance in Amsterdam-South’. Hij verwelkomde de commandanten, de luitenanten George Bowman en Rafferty van het B. Squadron British 49th W.R. Reconnaissance Regiment.

“De volgende dag, 7 mei, een heldere zonnige dag, kreeg ik bij zonsopgang het bevel mij met de STANS-groep* naar de Berlagebrug te begeven om daar zonodig de orde te handhaven en om de eerste geallieerde troepen namens de commandant BS** en de stad Amsterdam welkom te heten, en hen naar het stadscentrum en het stadhuis op de Oudezijds Voorburgwal te begeleiden. Een uur later verscheen er een gammele oude auto met Britse militaire kentekens. Op het dak zat (op een bagagerek) de bekende Nederlandse fotograaf Sem Presser, hij droeg het Britse militaire oorlogscorrespondentuniform. Hij kreeg een geweldig applaus van het publiek en hij attendeerde ons erop dat de eerste Britse verkenningswagens in aantocht waren. Hij ontmoette onze STANS ‘Ondergedoken Camera’ fotograaf, Charles Breyer, een oude vriend en ze zetten samen hun camera’s op om dit historische ogenblik vast te leggen.”

*STANS – verbastering van STANZ (Stormgroep Amsterdam Nieuw Zuid)

**BS – Binnenlandse Strijdkrachten

———————————————————————————————————

Bron: hoofdstuk 20 Amsterdam bevrijd

De laatste huzaar – Verzet zonder kogels – Tonny van Renterghem – Conserve – 2010

ISBN 978 90 5429 294 4               Prijs: € 24,95

———————————————————————————————————

Dit fragment en een vervolg ervan is te lezen op Het Geheugen van Plan Zuid,

Lees verder op Geheugen van Plan Zuid - HERDENKING EN VIERING - Amsterdam bevrijd

Zie voor recensies: http://www.laatstehuzaar.com/reviews.html

Meer info: http://www.conserve.nl/tweedewereld.htm

U krijgt het boek portvrij toegestuurd als u het bij info@conserve.nl bestelt onder vermelding van De Mirandabuurt.

Rozenoord: Op deze plaats werden in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog meer dan 100 Nederlanders door de Duitse bezetter gefusilleerd.

Stille tocht en herdenking, fusilladeplaats Rozenoord C.W. Ittmannpad, aanvang 18.50 uur

Om 18.50 uur tocht vanaf het Kindermonument aan de Gaaspstraat naar fusilladeplaats Rozenoord, C. W. Ittmannpad. Om 19.30 uur ontvangst door Paul Beving. Herdenking met toespraken door onder andere Marga van Praag  (o.v.b). Stadsdeelwethouder Marco Kreuger houdt een toespraak en legt namens het stadsdeelbestuur een krans. Gevolgd door liederen van het koor onder leiding van Maarten Smit. Last Post door Markward Smit, daarna twee minuten stilte, Wilhelmus en bloemlegging. Er rijden pendelbusjes van Rozenoord naar Kindermonument.

http://www.zuid.amsterdam.nl/@524286/4-mei-herdenken-5/

Uitgebreide informatie over fusilladeplaats Rozenoord te zien op:

http://www.dodenakkers.nl/oorlog/herdenkingsmonumenten-wo-ii/553-fusilladeplaats-rozenoord-in-amsterdam.html

Het portret van de in Zwolle geboren Lester Christian Seeman (20 juni 1967 – 21 augustus 2007) dat op zijn graf prijkt, valt goed op. Het graf ligt direct aan het water van de Kleine Wetering, die langs Zorgvlied stroomt.

Over Lester Seeman is een bericht te vinden in De Stentor. Hij was goed bevriend met Peter Donkersloot, de kunstenaar van het kunstwerk op linnen in plexiglas, dat hij ter ere van Seemans nagedachtenis schilderde. De twee werkten samen voor galerie Donkersloot. Daarnaast was Seeman zanger, hij verscheen op diverse podia, onder andere in Zwolle met de band Sold Out. Lester Seeman overleed op zijn veertigste ten gevolge van longkanker.

Mocht een nabestaande dit lezen en meer over Lester willen schrijven, neemt u svp contact op met renp@xs4all.nl

http://www.destentor.nl/regio/zwolle/zwolle/4116347/Lester-Seeman-nog-een-keer-te-zien-op-een-expositie.ece

http://andrieskje.blogspot.com/2008/06/lester-seeman-en-sold-out.html

http://www.berichtenpagina.nl/main.php?theme=5&id=4117

———————————————————————————————————

Wijknaam: 1.4. De Engelsche Tuyn, Grafnummer: N-III-0047A

———————————————————————————————————

Foto’s: Pauline Wesselink

Wilhelmina Drucker werd op 30 september 1847 in Amsterdam geboren als Wilhelmina Elisabeth Lensing. Dat haar schatrijke vader, de bankier Louis Drucker, niet met haar moeder, de naaister Constantia Lensing, trouwde en Wilhelmina en haar zus Louise niet als zijn wettige kinderen erkende, heeft een belangrijke rol gespeeld in het leven van Wilhelmina.

Na zijn overlijden in 1884 erfden de halfbroers en -zussen van Wilhelmina, kinderen van de vrouw met wie Drucker inmiddels wel was getrouwd, zijn fortuin en stonden Wilhelmina en haar zus met lege handen. Hun oudste halfbroer was de bekende jurist Hendrik Lodewijk Drucker. Wilhelmina en Louise verwerkten hem als personage in hun sleutelroman George David (als verantwoordelijk voor de dood van zijn halfbroer), in de hoop dat Hendrik een financiële regeling met hen zou treffen.

Wilhelmina bezocht in die tijd vergaderingen van de Sociaal-Democratische Bond (SDB), De Unie, de Nederlandsche Bond voor Algemeen Kies- en Stemrecht en De Dageraad, waar socialisten, radicalen, democraten en vrijdenkers met elkaar in contact traden. In 1887 werd ze vaste medewerker van het Groninger Weekblad, waarin ze het vervolgverhaal ‘Mammon’ publiceerde. Weer stond haar halfbroer Hendrik model, als iemand die zijn geld onrechtmatig had verkregen. Via haar verhalen gaf Wilhelmina hem te kennen dat ze hem niet met rust zou laten tot hij het onrecht ongedaan zou maken. De broer trof uiteindelijk een schikking die Drucker voor de rest van haar leven financieel onafhankelijk maakte, zodat ze niet meer als wollenaaister hoefde te werken en ongehinderd kon strijden voor gelijke rechten voor man en vrouw.

Samen met anderen richtte Wilhelmina de Vrije Vrouwenvereeniging (VVV) op voor juridische, economische en politieke gelijkstelling van de vrouw. Ze steunde ook financieel vrouwendoelen en de socialistische zaak. Tot begin 1893 sprak Drucker samen met socialisten op grote kiesrechtmeetings. De VVV nam actief deel aan congressen, zoals in Brussel aan het congres van de Tweede Internationale, waar de resolutie van Drucker en anderen om ‘het streven naar volledige juridische en politieke gelijkheid van mannen en vrouwen’ in de programma’s van de socialistische partijen wereldwijd op te nemen, werd aanvaard. De VVV nam het initiatief tot het oprichten van het Comité ter Verkrijging van Stedelijke Stoomwasscherijen, waarin zij samen met socialistische organisaties en diverse vakverenigingen de collectivering van de huishoudelijke arbeid voorstond. Zo ontstond ook de Naaistersvereeniging ‘Allen Eén’.

De ideeën van Drucker verschilden op den duur te veel met die van de socialisten, die alleen arbeidsbescherming wilden voor vrouwen. Drucker stond op voor gelijke arbeidsvoorwaarden voor beide seksen. De socialisten wilden uitbreiding van het mannenkiesrecht, maar Drucker eiste kiesrecht voor vrouwen op dezelfde voorwaarden op als voor mannen. In 1893 besloot ze dat de vrouwenzaak een zaak van vrouwen was en dat ze definitief haar eigen weg moest gaan. Samen met Dora Haver richtte ze het vrouwenweekblad Evolutie op, ze schreef in het eerste nummer: ‘Wij verlangen … tot geene enkele partij te behooren, bij geene enkele te worden ingelijfd; maar in iedere richting het goede te waardeeren en het verkeerde af te keuren’. Ze bleef actief in de vrijdenkersvereniging De Dageraad; negen jaar lang was ze lid van het hoofdbestuur.

In 1894 werd Drucker lid van de nieuwe, mede door haar inspanningen opgerichte Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht (VVK). De VVK was een zelfstandige politieke beweging met een eigen politiek doel: gelijk kiesrecht voor man en vrouw. Toen de VVK in 1916 de kiesrechtpolitiek van de liberale coalitie steunde, verliet Drucker de VVK en richtte De Neutrale Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht op. Naast vrouwenkiesrecht was de strijd voor economische zelfstandigheid van vrouwen het belangrijkste programmapunt. Vrouwen moesten onbelemmerd toegang hebben tot de arbeidsmarkt en onder dezelfde voorwaarden kunnen werken als mannen. Drucker was al langere tijd actief op arbeidsgebied via het succesvolle Nationaal Comité inzake Wettelijke Regeling van Vrouwenarbeid (Wettencomité), in 1903 opgericht door haarzelf en Marie Rutgers-Hoitsema, dat gekant was tegen ieder voornemen tot ontslag van vrouwelijke ambtenaren die in het huwelijk traden. Drucker beschouwde huwelijk en seksualiteit als derde pijler in haar streven naar gelijkheid tussen de seksen.

In Evolutie schreef zij over de rol van echtgenote en moeder die als vanzelfsprekend aan elke vrouw werd toebedeeld, de ondergeschiktheid van de echtgenote aan haar man en de dubbele seksuele moraal van mannen, die niet werd toegestaan aan hun vrouwen. Dit soort misstanden en ook de rechteloze positie van het onwettige kind, waardoor ze zelf was geraakt, waren het gevolg van de economische afhankelijkheid van vrouwen. Drucker verzette zich tegen de macht van de huwelijkswet en tegen het verbod op het onderzoek naar het vaderschap. Er moest geen onderscheid zijn tussen wettige en onwettige kinderen. Ze was voor het vrije huwelijk, waarin de echtgenoten gelijk aan elkaar waren en voor het recht op gebruik van voorbehoedsmiddelen. Drucker trad onmiddellijk toe tot de Vereeniging Onderlinge Vrouwenbescherming (OV), die in 1897 werd opgericht om de belangen van de ongehuwde moeder en haar kind te behartigen. Jaren later splitste ze zich met een aantal ‘radicalen’ af van de OV, ze startten in 1905 (met financiële hulp van Drucker) een eigen opvanghuis, Tehuis Annette, waarin vrouwelijke solidariteit centraal stond. Alleen liefdadigheid geven aan een onderdrukte groep was niet genoeg voor haar. Zeven jaar later kwam uit dezelfde radicalen het Comité voor Moederbescherming en Sexueele Hervorming voort, waartoe Drucker als lid toetrad.

Met de grondwetsherziening van 1917 en de wijziging van de kieswet in 1919 werd de belangrijkste feministische eis gehonoreerd. Het vrouwenkiesrecht was eindelijk bereikt.

Drucker schreef haar lezeressen van Evolutie voor, dat ze niet alleen bezig moesten zijn met het verwerven van parlementszetels. De strijd voor gelijke rechten moest ook buiten het parlement worden gevoerd. In 1920 werd Wilhelmina lid van het Comité tegen Gezinsloon en actief bij comités tegen het ontslag van gehuwde ambtenaressen. Ze steunde critici (onder wie liberaal Samuel van Houten) van het nieuwe systeem van evenredige vertegenwoordiging en bezoldigde Kamerfuncties. Partijdictatuur en banenjacht zouden op de loer liggen. Na de Eerste Wereldoorlog kwam er een meer interventionistische taakopvatting van de staat; de overheidsuitgaven stegen. Kritiek hierop kwam naar voren via de Nederlandsche Bond van Belastingbetalers, waarvan Drucker in 1919 een van de oprichters was. Een aantal leden van de bond was uiterst-rechts. Boze tongen beweerden dat Drucker ook fascistische sympathieën had, maar ze brak al in 1922 met deze Bond. In Evolutie schreef ze juist kritisch over fascistische initiatieven.

Drucker verdedigde haar politieke opvattingen. Ze was evenzeer tegen het antiparlementarisme van rechts zoals zij zich eerder tegen het antiparlementarisme van de SDB had gekeerd. Ze onderscheidde zich door haar gelijkheidsdenken en haar polemische stijl, waardoor ze door velen als radicaal werd beschouwd. Met haar blad Evolutie waarin ze opkwam voor de vrouwenzaak, ontwikkelde ze zich steeds meer tot gerespecteerd instituut. Op 5 december 1925 overleed Wilhelmina Drucker. Tijdens de crematieplechtigheid op 10 december op Westerveld, waren vertegenwoordigers van alle sectoren van de vrouwenbeweging aanwezig om ‘IJzeren Mina’ (haar bijnaam) uitgeleide te doen. Ze heeft vele vrouwen geïnspireerd om zich in te zetten voor hun eigen zaak. Eind jaren zestig van de twintigste eeuw ontleende de beweging van de tweede feministische golf haar naam aan haar: Dolle Mina.

Op 10 maart 1986 is de as van Wilhelmina Drucker bijgezet in het graf op Zorgvlied, waar haar familieleden reeds lagen. Boven aan de grafsteen staat: Familiegraf Schagen van Soelen. In het graf liggen haar zwager Jacob Arent Schagen van Soelen (21 augustus 1833 – 22 juli 1896), haar zus Louise Gerarda Elisabeth Lensing (10 februari 1845 – 23 januari 1908) en haar moeder Constantia Christina Lensing (11 september 1815 – 11 januari 1902).

Zijzelf staat op de grafsteen vermeld als:

WILHELMINA DRUCKER GEB: 30 SEPT 1847 OVERL: 5 DEC 1925 VERASCHT: 10 DEC 1925 BIJGEZET: 10 MAART 1986

Aan de Churchilllaan in Amsterdam staat sinds 1939 een standbeeld van Wilhelmina Drucker door de beeldhouwer en verzetsstrijder Gerrit Jan van der Veen. De tekst op de sokkel:

DOOR VREDE VRIJHEID ONTWIKKELING NAASTENLIEFDE

VRIJE VROUWENVEREENIGING      5 OCTOBER 1889     5 DECEMBER 1925

en aan de andere kant:

VROUWEN HOUDT DE FAKKEL BRANDENDE

“EVOLUTIE”     5 APRIL 1893     5 DECEMBER 1925

———————————————————————————————————-

http://www.wilhelminadrucker.nl/

http://www.iisg.nl/bwsa/bios/lensing.html

http://www.rosadoc.be/joomla/index.php/portretten/feminisme_en_vrouwenbeweging/wilhelmina_drucker_feministe_van_het_eerste_uur.html

http://nl.wikipedia.org/wiki/Wilhelmina_Drucker

http://www.kb.nl/galerie/kalender/jaar_2010/september/pagina/30.xml

http://www.kunstwacht.nl/publiek/zuideramstel/kunstwerk/63/

———————————————————————————————————-

Wijknaam: 1.4. De Engelsche Tuyn, Grafnummer: N-II-0157

———————————————————————————————————-

Foto’s: Pauline Wesselink

Er is een mogelijkheid dat in De Mirandabuurt de woningen die volgens het Airey-systeem zijn gebouwd, tot monument verklaard zullen worden. Wat betekent het leven in een monument voor de bewoners? Het Informatieblad ‘Monumenten en beschermde gezichten – Vergunningvrije werkzaamheden’ van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed en de Vereniging van Nederlandse Gemeenten verschaft duidelijkheid over wat wel en niet kan zonder vergunning. Zie hiervoor:

http://www.cultureelerfgoed.nl/sites/default/files/u4/D12-006%20Vergunningvrij%20DEF.pdf

Wat is het Airey-bouwsysteem? Zie hiervoor:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Airey-woningen

Airey-systeem woningen in De Mirandabuurt staan op de nominatie om monument te worden - Foto Pauline Wesselink